وصیت نامه ی داریوش
اکنون که من از این جهان میروم تو دوازده کرور زر در خزانه مملکتی داری و این زر یکی از ارکان قدرت توست . مادرت آتوسا بر من حق دارد پیوسته وسایل رضایت خاطرش را فراهم کن . ده سال است که من در نقاط مختلف کشور مشغول ساختن انبارهای غله هستم بدینوسیله تو هرگز برای آذوغه این مملکت دغدغه نخواهی داشت ولو دو یا سه سال پیاپی خشکسالی شود .
دوستان و ندیمان خود را به کارهای مهم مملکتی مگمار و برای انها مزیت دوست بودن با تو کافیست . کانالی که میخواستم بین شط نیل و دریای سرخ ایجاد کنم به اتمام نرسیده و تمام کردن ان از نظر بازرگانی و جنگی اهمیت زیادی دارد و تو باید آن را به اتمام برسانی .
اکنون لشکری به مصر فرستادم تا در این قلمرو ایران نظم و امنیت برقرار کنند ولی فرصت نکردم قشونی به یونان بفرستم تو با ارتشی نیرومند به یونان حمله کن و به انان بفهمان که پادشاه ایران قادر است مجرمین را تنبیه کند. توصیه دیگر من اینست که هرگز دروغگو و متملق را به دربار خود راه مده چون هر دوی انها افت سلطنتند. هرگز عمال دیوان را بر مردم مسلط نکن و برای اینکه انها بدلیل اخذ مالیات بر مردم مسلط نشوند قانونی وضع کردم که تماس عمال با مردم کم شود. اگر این قانون را حفظ کنی انها تماس زیادی با مردم نخواهند داشت . افسران و سربازان را راضی نگه دار اگر با انها بدرفتاری کنی انها نمیتوانند معامله متقابل کنند اما در میادین نبرد تلافی خواهند کرد ولو به قیمت کشته شدنشان باشد. امر آموزش را ادامه بده و بگذار اتباع تو بتوانند بخوانند و بنویسندتا فهم و عقل انها فزونی یابددر این صورت با اطمینان بیشتری میتوانی سلطنت نمایی.
همواره حامی کیش یزدان پرستی باش. پس از مرگ بدنم را بشوی و انگاه در کفن بپیچان و در تابوت سنگی قرار بده و در قبر بگذار اما قبرم را مسدود نکن تا هر زمان که بخواهی تابوت سنگی مرا ببینی و دریابی که پدرت زمانی پادشاهی مقتدر بوده و تو نیز چون من خواهی مرد .
زنهار زن هار هرگز هم مدعی و هم قاضی مشو. اباد کردن ، حفر قنات ،و احداث جاده و شهر سازی را در درجه اول قرار ده . عفو و سخاوت را فراموش نکن و بدان که بعد از عدالت برجسته ترین صفت پادشاهان عفو و سخاوت است